Puslu bir günden sonra tam gurup zamanı güneş açması ne güzel. Kapalı bir yerdeysen mekânı ısıtan şömine, üstüne geliyorsa kanını kaynatan tavşan kanı bir bardak çay gibi…
Akşam güneşi daha simetrik düştüğü için yüzdeki her detay kendini gösterir, bu güzel daha güzel görünürmüş. Hem dış görünüşün hem de ruhun güzelliğini ortaya çıkarırmış. Güneş batmaya yakın hafif ışıltısıyla bir kişinin yüzüne vuruyorsa bu doğa tarafından seçilmiş güzelliğin olduğunun göstergesiymiş. Tabi bir inanış.
Aslında sabah güneşine haksızlık edildiğini düşünmedim değil. Akşam sefaları dışında, tüm çiçekleri açtıran o değil midir? Şimdi ben bunu yazıyorum da lütfen yorumlarınızda sabah güneşini karıştırıp tadını kaçırmayın. Benim işim güzellikle.
Düşünsenize şu soğuğun hâkimiyetindeki günlerde tam gurup vakti pencerenin önüne oturmuş, ayaklarınızı güneşe uzatmış çayınızı yudumluyorsunuz. Sanki güneşi içer gibi.
