- Türk siyasetinin ikinci Abdullah Gül’ü-
Türk siyasetinde “gözden kaçırılan” bir “seyir” var; Yavaş neden İmamoğlu’nun önünde? Daha kritik bir soru: Sayın Yavaş’ın önde olmasını ne/kim organize ediyor? Gelin arka planını gezelim.
Merhum Alparslan Türkeş’in tohumdan ağaca, ağaçtan meyveye bahçıvanlık yaptığı “Türk Milliyetçiliği Ağacı”mın zamanla olgunlaşmış meyveleri var: Merhum Muhsin Yazıcıoğlu, Devlet Bahçeli, Meral Akşener, Müsavat Dervişoğlu, Ümit Özdağ…gibi ( Parti genel başkanlığı özelliği sebebiyle bu şekilde zikrediyorum…). Devlet Bahçeli dışında hepsi “Kendiliğinden olgunlaşarak ağaçtan ayrılan meyve” gibi… Devlet Bahçeli de “Tek Meyve” gibi duruyor ağaçta. Mansur Yavaş aynı bahçeden.
Fakat Milliyetçiliğin “Sarkan dalları” olur; Başka bahçeye de sarkan dallardır bu. Örneğin “Ulusalcılık” başka bir bahçedir. Fakat komşusu Milliyetçilik bahçesinin bazı dalları bu Ulusalcı bahçeye de sarkar; Dolayısıyla sarkan daldaki meyveleri biz “Ulusalcı meyve” sanırız!… Ulusalcılık ağacının da Milliyetçilik bahçesine sarkan dalları olur; biz onu Milliyetçi meyve sanırız.
Mesala; Akşener “sarkan dal”daki meyve değildir. Fakat Ümit Özdağ buna iyi bir örnektir. Özdağ Milliyetçi bahçenin Ulusalcı bahçe sınırında olan ve Ulusalcı bahçeye sarkan bir daldaki meyvedir. Hatta olgunlaşmış ve düşmüştür Ulusalcı bahçeye.
O zaman kritik soru şudur: Mansur Yavaş neden CHP adayı ve CHP Ankara Büyükşehir Belediye başkanıdır. Oysa CHP “Ulusalcı” bahçedir. Acaba sayın Yavaş da Ulusalcı bahçeye dalları sarkan dalda olan bir meyve midir? Şahsi gözlemim şudur: Hayır!
Daha açık ifade edeyim: Özgür Özel ve İmamoğlu “Adaylık makası”nı kullanarak; Sayın Yavaş’ın Ulusalcı değil Milliyetçilik bahçesinin meyvesi olduğunu göstermek için Yavaş’ın CHP’de konduğu/olduğu/ dalı kesmiştir. Bu iş bitmiştir. Özellikle son olayla beraber duyurusu da yapılmıştır. Yavaş’ın CHP adayı olma dönemi kapanmıştır.
Peki Yavaş daylığını düşünüyorsa “İYİ” partinin mi adayı olur; Hayır! Parti kurarak yoluna devam etmek ister. Çünkü seçimde sadece Başkan seçilmiyor bir de TBMM var. Dolayısıyla bir partinin vekiller pazarlığına girmek istemez. Olacaksa aday parti kurarak yapar bunu. Bunu da; İYİ parti, Anahtar parti, Zafer Partisi gibi irili ufaklı Milliyetçi bahçenin meyvelerini “Tek Kasa” içine koyarak yapar. Zaten adını andığımız parti başkanları da “Kabinede yer almak”ı tercih edecek güçteler.
Bu şu demektir: Sayın Yavaş “Cumhurbaşkanı adayı” olmak ile “Milliyetçilerin Lideri” olmak arasında bir yol ayrımına düşerse; İkincisini seçecektir. Yani “Devlet Bahçeli sonrası”sın en güçlü adayı olmayı önceler.
Ancak nasıl sayın Gül “Millet İttifakı”sın teklif edilen adayı olmayı beklemişse; “Talip değilim; ama teklife açığım!” demişse; sayın Yavaş da tüm Milliyetçi parti bileşenlerine aynı mesajı göndermektedir. Bileşenlerin ortak aday yapılmazsa; evine çekilecek ve siyasi hatıralarını yazacaktır….
Dikkat! İYİ parti, Anahtar Parti, Zafer Parti ortak bir şifre kullanırlar: “Paçavra!”… Bütün demeçlerinde DEM’in gösterilerde kullandığı renkleri-sembolleri-bayrakları “Paçavra” olarak nitelediler. Sayın Yavaş’ın Saraçhane’de konuşurken Diyarbakır’da “Pamukşekeri” gündemi vesilesiyle; DEM’in gösteri bayrağına/PKK bayrağına; “Paçavra” dediler. Hepsinin Öcalan çağrısına tepki dili ayndırı.
Dolayısıyla sayın Yavaş’ın Cumhurbaşkanı adaylığında DEM’e ihtiyaç hissedecek bir ittifak stratejisi yok. Yavaş CHP-AK Parti- Muhalif Partiler ittifakının ( Daha çok seçmen ittifakının) adayı olmak istiyor. Fakat artık CHP riskte.
Çünkü sayın Yavaş İmamoğlu ile ilgili yolsuzluk soruşturmasında topa girmedi; süreci Özel gibi kendine konsolide etmedi. Hatta “Bana müsade” mesajı verdi. Polatlı’da katıldığı bir iftarda “Daha önce de söylemiştim; Bu dönem son!”… demesi bile CHP gitsin kendine başka bir Ankara adayı bulsun!… demektir.
Aslında çok zekice. Abdullah Gül’ün dindar-muhafazakar seçmene yönelik kullandığı stratejinin birebir aynısını Milliyetçi seçmene karşı uyguluyor. Peki sayın Gül’ün siyasi hayatının temel stratejisi neydi? Komşunun sınırında fakat kendi bahçesinde duran; ancak dalları komşu bahçeye sarkan ağaç olmak! İhtiyaç olduğunda komşu bahçede görülmek; savunmak zorunda kalırsa, kök bahçesine işaret etmek!…
Nitekim sayın Gül’ün Erdoğan’ı devirmek için Millet İttifakı bileşenlerine adaylık noktasında “Sarkması” bundan!…
İşte tam da sayın Yavaş’ın da CHP’ye sarkması da aynı stratejiden. Milliyetçi bahçeden; fakat CHP bahçesine dalı sarkan pozisyonda.
Bu arada yeri gelmişken bir başka “algıda dalgınlık” konuna bir iki cümle ile değineyim. “Cumhur İttifakı” ağacı nasıl bir ağaçtır? Çok merak edilir ve üstüne polemikler yapılır. Örneğin “MHP, AK Partiyi teslim aldı?” veya “AK Parti Milliyetçiliğe evrildi!” gibi.
Oysa durum başkadır. MHP de AK Parti de İktidar bahçesine komşu olmuştur. Ancak kafa karışıklığına sebep şudur: Devlet iktidarının ağaçlarından bazıları komşusu olduğu partilere, sınırdaki dalları ile mi sarkmaktadır; Yoksa MHP ve AK Partinin sınırdaki dalları mı Devlet iktidarı bahçesine sarkmaktadır?
Şahsi gözlemim bu sorular “Yersiz”dir; Cevap çabaları da “Yerli yerinde” olmayacaktır. Çünkü vatandaş bu tip tartışmalardan çok “Meyve Yerli mi?” diye bakmaktadır. Tadına bakınca da “Yerli” olduğunu görmektedir.
CHP’nin sorunu ne? Bahçesini örgütlere terk etmiş; hatta bir kısmını bahçıvan kılmaktadır. Ancak daha vahimi CHP’nin “Meyveleri” yerli değil!… Çünkü CHP’de 15 Temmuzdan buyana “Saw Palmetto” ağacı var!. Faydası da yasa dışı örgütlere daha çok uygun.
