Mansur Yavaş ve Ekrem İmamoğlu arasındaki temel “Çıkış” ve/veya “Başlangıç çizgisi” farkı çok nettir. Mansur Yavaş “Yerel başarıdan İktidara” metodu üzere siyaset üretiyor. İmamoğlu ise İstanbul’da başkan olduğu günden itibaren “Küreselden İktidara” metodu üzere siyaset üretiyor. Nitekim İmamoğlu “İstanbul başarısından İktidara” fotoğrafını vermeyi hiç önemsemedi. Çünkü şunu görüyor ve düşünüyordu: Erdoğan’ı istemeyen küresel bütün adresler ve iç siyasetteki partiler “Erdoğan karşıtlığı”nda mobilize olmuştu. Geriye tek seçenek kalıyor. Erdoğan iktidarını sonlandırmak için “Ortak aday” ismini netleştirmek. Kuşkusuz başından beri kendini örgütledi ve en büyük engel olan CHP barikatını aştı: CHP’nin adayı.
Mansur Yavaş ise “Yerelden İktidara” metodu üzere hareket ettiği için iki hamleyi elinden hiç bırakmadı: Ankara imkanı ve CHP seçmeni dışındaki geniş Milliyetçi seçmenin arayışı. Yani Mansur Yavaş “Ankara lobiciliği” ve “Milliyetçi Seçmen” odağında hep durdu. Bugün verdikleri fotoğraf da çok netti. Herkes Yoluna!
Ancak… İmamoğlu’nun da Yavaşın da stratejisi sonuç getirici değil. Çünkü “Küreselden iktidara” metodu açısından; Küresel’in Erdoğan’dan vazgeçtiğine dair bir süreç yok; aksine Erdoğan’a daha fazla yaklaşan, uzlaşan bir planlama var. O nedenle İmamoğlu için tek kariyer var: CHP genel başkanlığı. İmamoğlu bütün muhalif partilerin adayı bile olsa; şansı yok. Bir de Cumhur İttifakının seçmeninden çok ciddi oy alması lazım. Zaten Ön seçim öncesi illerdeki bütün konuşmalarında Erdoğan’a bağırıp-çağırıyor olmasının sebebi de işlerin planladığı gibi gitmemesidir; Sadece Erdoğan’a karşı ancak CHP seçmenini tatmin edecek içerikler üretiyor. İmamoğlu Türkiye’nin aradığı lider değil. Ancak CHP liderlik krizini çözmüşe benziyor.
Mansur Yavaş ise tek stratejiye oynuyor: “Erdoğan’ın doğal çekilmesi”. Yani yasa gereği tekrar aday olamaması veya başkasının önünü açması. Fakat Yavaş’ın bir ince siyaseti daha var. “Politik Baraj” stratejisi. Erdoğan dışında arayışta olan tüm çevrelerin kendi doğallığı içinde gelip bir barajda birikmesi. Fakat Yavaş’ın da göremediği/görse de ertelediği bir pratik var: Erdoğan döneminden yorulanlar Belediye Başkanı ve Milletvekili konularında Erdoğan’dan koptular. O nedenle Belediye Başkanları ve önümüzdeki seçimde de Milletvekilleri konusunda artık motive değiller. O nedenle Yavaş’ın beklediği barajdaki su Erdoğan’ı değil belediye başkanları ve Milletvekillerini sel gibi götürmeye yetebilir.
Oysa Cumhurbaşkanlığı sisteminde seçilen Cumhurbaşkanı Belediye ve Milletvekili kaybında hasar alsa da yoluna devam eder. Çünkü sistem bu yönde. CB Erdoğan ise dünyadaki-bölgedeki gelişmeler sebebiyle 2030’a kadar başkan kalmanın bütün düğmelerine basıyor ve sonuç alma ihtimali var. Ve CB Erdoğan’ın ajandasında Beelediye Başkanları ve Milletvekilleri konusu çok ikincil. O nedenle bu 3 yılda DEM dahil mecliste birçok konuyu çözmek istiyor.
Sonuç olarak; Seçmen ( Cumhur İttifakı seçmeni dahil) Belediye ve Meclis konusunda başka yönelişte ve/veya tavırda olabilir. Zaten AK Parti teşkilatının yapısı da Belediye Başkanlığı ve Vekillik konusunda Erdoğan’ın dediği gibi “Metal yorgunluğu olan ve partiyi ticari tarla olarak sürmek” gibi zaaflarda kitlenmiş durumda. Fakat Türkiye, çok ciddi bir karşıt seçmen ve yorgun taraftara rağmen; henüz Erdoğan’ın liderliğinden kopmuş değil.
Fakat bir hatırlatma yapalım: Türk Devlet (Aklı) dünyadaki-bölgedeki gelişmeler sebebiyle; Belediye ve meclisteki değişimlerin demokratik akmasına müdahil olmaz, ancak konu liderlik olunca, kendi tecrübesini işletir ve halkı kendi yoluna sokar.
Nitekim İmamoğlu sürekli Erdoğan’a “Savcı” diye sesleniyor ya; Mantık hatası yapıyor; Savcı dediğin iddianame hazırlar; hükmü Hakim verir! Devlet konulara “Hakim” zaten!
