- AK Parti Belediyeciliği İmamoğlu’na Özeniyor mu? –
İmamoğlu bir “vaka”dır. Türk siyasetine iki yeni tarz getirmeye kalkmıştır/kalkışmıştır.
Birinci kalkışma; Siyasi makamı bir üst makam için “avans” olarak kullanma yöntemidir. Biz buna “Sorumsuz Kariyercilik” diyebiliriz.
İkinci kalkışma; “Siyaset Emlakcılığı”nı başlatmasıdır. Yani siyaset yöntemiyle elde edilen her makamı “Satılık-Kiralık” formuna sokmaktır.
İmamoğlu’nun İstanbul gibi metropol bir şehrin belediye başkanı olduğu gün; kendine hemen “Cumhurbaşkanlığı makamını” hedefi koyması ve başarılı bir dönem sicili ile hedefine sağlam adımlarla ilerlemek yerine; sanki en az iki başarılı dönem geçirmiş başkan gibi sabah uyandığında kendisini Cumhurbaşkanı sanan ve gittiği heryerde de kendisine Cumhurbaşkanı gibi davranılmasını bekleyen bir psikolojiye girmişti. Bu psikoloji için iki ihtimal etiket vardı; ya hastaydı ya da “Fırlama!” idi; Yani bir makamın süresini beklemeden üst makama fırlamak anlamında!
23 yıl kesintisiz iktidar döneminde “Kariyerci” tipolojileirn çoğalması anlaşılır bir durum. Kendi kariyerine hizmet etmeyen hiç bir şeye ilgi göstermeyene; kendisi ile anılmak kaydıyla ve kariyerini yükseltmek şartıyla konulara ilgi gösteren politikacı tiplerin çoğalması da doğal…
Ancak “Fırlama Politikacı” tipolojisi “Made in İmamoğlu” projeksiyonudur. Yani bir makamı sonraki için “Fırlatma rampası” olarak kullanmak tarzı İmamoğlu ile sınıf atlamıştır….
Peki İmamoğlu nasıl “Fırlama!…” yöntemler kullanıyordu? İmamoğlu şu üç fırlama rampası kullanıyordu ki; 2024 seçimlerinde çok büyük kayıp yaşayan AK Partinin elde kalan yerel yönetimlerde görevde olan bazı başkanların İmamoğlu’na özendiğini gözlemliyoruz!…
İşte Fırlama rampaları:
1) Belediyeyi Ajans’a teslim etmek / Veya Necati Özkan Modeli.
Necati Özkan ” Kahramanın Yolculuğu” diye İmamoğlu hakkında kitap yazan yani “Fırlama Rampası” olarak ortada bir kahramanlık hikayesi yokken bile onu kahraman ilan eden yani “Sahte Kahraman” üreten bir Danışmandı ve şimdi İmamoğlu ile beraber “Casusluk”tan yargılanıyor.
Kuşkusuz Necati Özkan sadece sahteci kitap yazmakla kalmıyor; sahte anketler, sahte kampanyalar, sahte reklam-PR seansları da üretmişti. Hepsinde tek motto-slogan-mesaj vardı: “Beklenen Kahraman: İmamoğlu!”.
Kuşkusuz bu “Casus” yöntemine AK Parti içinde başvurmak çok zor. Erdoğan asla ortalıkta “Kahraman!” taslayana nefes aldırmaz. Nitekim 23 yıl boyunca Erdoğan karşısında bir İmamoğlu figürü çıkamamıştır.
Ancak bu ruhta-psikolojide olanlar AK Parti içinde de vardı! Fakat kendilerini açıktan kahraman olarak lanse edemiyorlardı. Onun yerine “Erdoğan’ı kahramanı yapan biziz!…” diyorlardı.
2) SOSYAL MEDYA BELEDİYECİLİĞİ
Sosyal medya ortamı çağdaş bir mecra. Kamuoyunu bilgilendirmek noktasında en aktif/etkili alan; çünkü herkes orada.
Ancak “Hizmetlerin sosyal medyada duyurulması/anlatılması” başka bir şey ” Sosyal medya ortamında orantısız şekilde bitmemiş/sanal hizmet propagandası” yapmak başka bir şey!
Yine… Ancak ” Belediye Başkanının hizmetlerini bizzat kendisinin tanıtması” başka bir şey; Hizmetlerin her biri için “Sembolik/Bukle Hizmet” koklatıp; sanki her sokak, her evde hizmet varmış gibi köpürtülmüş/kurgu/yalan hizmet propagandası yapmak başka bir şey…
İmamoğlu’nun tutuklanıncaya kadar; Bilboardlarda, totemlerde; bina duvarlarında; Toplu taşıma ledlerinde; Youtube v.b. görsel mecralarda yayınlanan hizmet videolarının hepsine bakın… Konu ettiğimiz “Sahteci Hizmetler” listesi olduğunu görürsünüz.
Örneğin 16 milyon nüfusa kıyasla baksanız 1 (Bir) birim etkisinde bile olmayan Kent Lokantası, Öğrencilere yardım, Dezavantajlılara hizmet, Spor kulüplerine destek … v.s. gibi yüzlerce hizmet kaleminde tamamı algıya hatta seçmenin unutkanlığına güvenen reklamlardan başka özelliği olmayan propagandalar olarak görürsünüz.
İşte bu sanalcılık, kurguculuk; algıya oynama; hizmet alanıyla ilgili bir sembolik uygulama gösterip; sanki her kesime, her eve, her yaşa bu hizmet ulaşmış gibi gösterme kurnazlığı; maalesef AK Parti belediyeciliğini de zehirlemeye başlamış görülüyor. Bu yönteme başvuran başkan sayısı artıyor… Özellikle Türkiye’nin onlarca ilini, yüzlerce ilçesini gezerken bu zaafın ( veya kurnazlığın ) benimsendiğine tanık oluyoruz.
Zaten 2019 ve 2024 seçimlerinde AK Partinin çok büyük kayıplar vermesinin ana nedenlerinden biri de bu “İmamoğlu tarzı”na heveslenmedir….
3) ÜNLÜLERLE YÜKSELME/ÜNLENME HASTALIĞI
Adı üstünde: Yerel Yönetim!
Fakat, nedense, Başkanlar, Yerel/Belediyelerin yerel insan kaynağına hizmet etmek yerine; Ulusal’da ünlenmiş yüzlere kamu parasını cömertçe harcayarak hem kendine Network yapmak hem de kendisini ünlülere övdürmek alışkanlığı; muhalefet-iktidar dinlemeyen; yaygın bir tarza dönüşmüş durumda.
Kuşkusuz Belediyeleri kendileri için ekmek teknesi gören ajansların ünlüler ile belediye arasındaki aracılık kültürü de bu tarzın kemikleşmiş olmasının ana nedeni.
İmamoğlu’na sırf “Erdoğan’ı devirecek Adam!” vehmiyle ünlülerin verdiği morale karşılık aldıkları ihalelerin haddi hesabı yok!… Kuşkusuz İktidarın da hatırı sayılır “Ünlü zaafı” oluştu. Tabi bir de “Halkı eğlendir! Kendini dinlendir!” formülünün de çok işlevse olduğunu unutmuyoruz…
Oysa Ulusal’da ünlenmişlere verilen bütçe o kadar büyük ki; bu bütçe Yerel insan kaynağına yönelik projelerde kullanılsa; neredeyse her ilimizin her ilçemizin ülkeye kazandırılmış yüzlerce ismi olacak. Fakat bu yol zahmetli kabul ediliyor; Ünlülerle işi kestirmeden çözmek daha çok tercih ediliyor. Ünlülerle fotoğraf vermek bireysel kariyer tatmini açısından da daha keyifli…
4) ÖRTÜLÜ ÖDENEK OLUŞTURMAK
Aslında siyasetin varolması da kalıcı olması da “Örtülü ödenek” işlevinde Finans kaynağı oluşturmasına bağlıdır. Yani hem toplumun hem devletim zımni kabulü içinde olan; yazılı olmayan teamül olarak “Örtülü finans” oluşturmak tüm partilerde var!… Hatta devletin bile var!…
Fakat bu teamülü İmamoğlu o kadar fetiş düzeyinde kullandı ki; kendini tutamayıp “Kamudaki örtülü ödeneği özel hayata aktarmak” gibi bir koridor da oluşturdu.
Oysa seçmen de bilir ki; siyasetin başı-ortası-sonu paradır! Siyasetçilerin ezici çoğunluğu para sahipleri arasından seçilir ve/örgütlenir. Ve yerelde ve genelde iktidara gelen partinin beslediği/beslendiği İş insanı listesi olur.
Ancak bu ilişki mevcut yasaların esnekliğinden yararlanmayı aşar; organize işe dönüşürse; Yani kılıfını bulmaya ihtiyaç hissetmeyecek kadar “Şantaj-Montaj Paralar” demetine evrilirse; Ki İmamoğlu bununla suçlanıyor; O zaman konu ihmal, zarardan öte hırsızlık, yolsuzluk ve hatta hainlik ölçeğine ulaşmış demektir…
Nitekim… Bursa siyaseti de bununla çalkalanıyor!
Nilüfer Belediyesi önceki dönem başkanı Turgay Erdem ve ekibi tam da bu içerikte yargılanıyor… Bu bağlamda tutuklandı. Ve Bursa siyasetinin kulisleri ve kulis kovalayan medya çevreleri “Turgay Erdem Mustafa Bozbey’in uzun süre yardımcısı idi!… Acaba soruşturma Mustafa Bozbey’e kadar uzanır mı!” polemiklerini de kısık ateşte tutuyor. Neden?
Çünkü İmamoğlu tarzından önce bir “Mustafa Bozbey tarzı” vardı!… Veya duayen düzeyinde bir “Yılmaz Büyükerşen tarzı” vardı!…
Nitekim Yılmaz Büyükerşen de Mustafa Bozbey de kendi tarzlarıyla İmamoğlu’nun tarzı arasında değil yedi fark bulmayı yedi benzerlik bile bulunamayacağını ileri sürüyorlar!…
Kamuoyu izliyor ve takdir edecektir. Ancak yukarıda çerçevesini verdiğimiz, kodlarını deşifre ettiğimiz özelliklerin AK Parti belediyicilik anlayışını da “Politik pandemi” gibi zehirlediğini gözlemliyoruz!…
O nedenle; İddianame çok önemli! Çünkü AK Partili başkanlar söz konusu iddianameye dikkatlice bakarlarsa; kendilerinin İmamoğlu tarzına ne kadar uzak veya yakın olduğunu çözümleyeceklerdir!…
