Bunlardan biri Narin davası diğeri ise Yeni Doğan diye bilinen dava. Türk hukuk sistemi şu günlerde bununla sınanıyor.
Bizim hukuk sistemimizin geçmişi pek parlak değildir. Tarihinde İstiklal Mahkemeleri, Yassıada Mahkemesi, 12 Mart sürecindeki Sıkıyönetim Mahkemeleri, 12 Eylül’de DGM’ler gibi arazlarla sakatlanmıştır. 17-25 Aralık sürecinde bir kez daha sakatlanmak istenmişse de bu başarılamamıştır. Kumpasçı FETÖ savcı ve hakimleri hukuku katledememişlerdir. 15 Temmuz davaları ise hukuk sistemimizin yüz akıdır. O sınavdan başarıyla çıkılmış, suçlular tüm hukuk kuralları içinde hak ettikleri cezalara çarptırılmışlardır.
Uğur Mumcu’ya göre İstiklal Mahkemeleri “mahkeme” sayılmazlar. Bunlar, savaş ve ihtilal dönemlerinde rastlanan anti-demokratik “infaz kurulları”dır.” Toplamda 1630 idam kararı vermişlerdir. Bu mahkemelerin ‘üç Ali’si olarak bilinen Kılıç Ali, Kel Ali ve Necip Ali üstünkörü gerekçelerle çok sayıda idam kararına imza atmışlardır.
Yüksek Adalet Divanı adıyla tarihe geçen Yassıada Mahkemesi ise sanık avukatlarının hukuksuzluğa tepkileri artınca, bizzat başkanı Salim Başol tarafından “Ne yapalım sizi buraya getiren irade öyle istiyor” demesi ile ne olduğunu belli etmiştir.
12 Mart sürecinde Sıkıyönetim Askeri Mahkemeleri kuruldu. Bu mahkemeler, 20 bin kişi yargıladı. Kararların büyük çoğunluğu, işkence altında alınan ifadelere dayanılarak verildi.
Devlet Güvenlik Mahkemeleri Türk hukuk sistemine 1961 Anayasası’na 1973 yılında (12 Mart süreci) eklenen bir maddeyle girmiş, 1982 Anayasası’nda yeniden düzenlenmiştir. Yapılan değişiklikle bu türden davalar, belirli ağır ceza mahkemelerinin görev alanına girdi. 80 Darbesinin ve bu mahkemelerin sillesini yiyenlerin çoğu hâlâ hayattadır ve DGM’lerin ne anlama geldiğini çok iyi bilirler. 12 Mart ve 12 Eylül’ün işkenceleri Esad’ınkileri aratmayacak cinstendir ve CIA yapımıdır.
28 Şubat sürecindeki mahkemeler de hukukun savunucuları değil, katledicilerinden olmuşlardır. ‘Batı Çalışma Grubu’ denilen cuntanın komutası altında kararlar vermişlerdir. Pek çok mahkûmiyet kararının yanı sıra üniversitelere başörtüsü yasağı getirilmiş, imam hatip lisesi öğrencilerinin üniversiteye girişleri zorlaştırılarak ‘ikinci sınıf’ muamelesine tabi tutulmuşlardır. Refah Partisi kapatılmış, Necmettin Erbakan’a siyaset yasağı konulmuştur.
Bu hukuk geçmişimizin üzerine başta söz ettiğim iki davayı neden önemsedim? Birincisi hukukun yalan-dolanla kandırılmaya çalışılma, ikincisinin ise topluma karşı işlenmiş çok büyük bir suçun hak ettiği ile cezalandırılması sınavı ile karşı karşıya olmasındandır.
Ne yazık ki hukuksal geçmişimizde mahkemeler, gerçeğin açığa çıkarılmasına yeterince önem vermemişlerdir. Yukarıda örneklediğim gibi kimileri siyasi baskılarla, kimileri de ‘başımdan gitsin de’ nemelazımcılığından kaynaklanan ihmaller yüzünden tartışmalı kararlara imza atılmıştır. Savunma makamları da gerçekten yana olmamıştır. Onların bütün derdi, suçlu olsun ya da olmasın, sanıkları cezadan kurtarmak yönünde olmaktadır. Belki dünyanın her yerinde bu böyledir. Ama öyle olması bizim hukuk camiamızın da kişiliğinden tavizler vermesini haklı çıkarmaz. Evet, dürüst her avukat, savunmasını üstlendiği sanığın hukuki haklarını korumak konusunda kararlı olmalıdır. Ama iş hukukun arkasından dolanmaya varırsa tadı kaçıyor, hukuk da avukatlık kurumu da yara alıyor. Hele ki rüşvetle karar verildiği imajı hukukun ve adalete olan inancın en büyük düşmanıdır.
Umarım hukuk sistemimiz sözünü ettiğim iki davada gerçekleri ortaya çıkarıp hak edilen cezaları vererek hem kendi onuru ve saygınlığını yüceltecek hem de kamu vicdanını tatmin edecektir.
