Türkiye’de toplum, adeta bir “Yeşil Perde” seferberliği içinde. Tıpkı Süpermen’in bir odada tavana asılıyken yeşil perde sayesinde gökdelenler arasında uçuyormuş gibi gösterilmesi gibi, insanlar da gerçekliği kendi filtrelerinden izliyor. Yeşil perde, sinemada montaj imkânı sağlıyor; politikada, medyada ve günlük hayatta ise algıları şekillendiren bir araç haline geliyor.
Politik Filtreler ve Erdoğan Düşmanlığı
Politikacılar, seçmenlerin gözüne önceden perdeler geriyor. Muhalefet partileri, örneğin, “Erdoğan düşmanlığını” bir yeşil perde gibi seçmenlerinin algısına yerleştirmiş durumda. Bu perde, bir gerçeği alıyor ve üzerine bambaşka görüntüler monte ederek servis ediyor. Sonuç? İnsanlar, gerçeklikten çok kendi kurgusal evrenlerini izliyor. “Yeşil dinlendiricidir” diye itiraz edilmediği gibi, bu filtrelerden memnuniyet bile duyuluyor.
Herkes Kendi Montajının Kahramanı
Artık sadece partiler değil, seçmenler de Green Box yöntemini çözdü. Milyonlarca insan, hayata bu montajlanmış gerçeklik penceresinden bakıyor ve kendi yarattığı sahneleri izlemeye bayılıyor. Politikadan günlük ilişkilere, herkes kendi “Süpermen”ini yaratma peşinde. Ancak bu görkemli sahnelerin ardında koca bir yalan yatıyor.
Gerçeklik: Kimsenin Umursamadığı Detay
Toplumun bu yeşil perde sevdası, gerçekliği bir montajlama sanatına dönüştürdü. Perdeyi indirmeye çalışanlar bile, farkında olmadan kendi filtrelerini inşa ediyor. Sonuçta, herkes kendi montajının izleyicisi, kendi yalanının kahramanı. Gerçeklik ise artık göz ardı edilen bir detay.
Türkiye’yi gezerken görülen manzara bu: Birbirine yeşil perdeler geren milyonlar ve bitmeyen bir illüzyon döngüsü.
