Bedelsiz hiçbir şey elde edilemez. Her ne kadar ağır bir bedel ödenmiş ve henüz sadece ateşkesle yetinilmiş olsa da hiç kuşkusuz bu büyük bir zaferdir. Ateşkes ilk basamaktır. Bundan sonra zaman Gazze ve Filistin lehine çalışacak.
Gazze dediğimiz yer, çoğu kadın, çocuk ve yaşlı olmak üzere 2,5 milyon insanın 45 km2’ye sıkıştırıldığı, etrafı duvarlarla çevrili, yıllardır karadan ve denizden abluka altında tutulan, temel ihtiyaç maddelerinin de içinde bulunduğu mal giriş çıkışlarının sıkı bir kontrol ve engellemeye tabi olduğu, ara sıra da uçaklarla bombalanan bir toplama kampı. Öyle ki Gazzeliler en hayati ihtiyaçlarını ancak Mısır’a açılan gizli tünellerle sağlayabiliyorlardı.
Kassam Tugaylarının kuşatmayı yarma harekâtına kadar dünyanın değil umurunda, farkında bile olmadığı bir açık hava hapishanesi idi. Doğruyu söylemem gerekirse bu harekât başladığında ben de tereddüt içindeydim. İsrail’in onları ezip geçeceğini, hap gibi yutacağını sanmıştım. Sanırım çok kimsenin düşüncesi bu idi. Ama yüreğim onlarlaydı. Vicdan yoksunları ise bunu hakkettiklerini söylüyor, bir yandan da Arap olduklarından dolayı aşağılamaya çalışıyorlardı.
Kısa süre sonra düşüncem değişti. Gazze onurlu bir direniş sergiliyordu. Kazanacaklarına olmasa bile yenilmeyeceklerine dair inancım artmaya başladı. Tereddüt etmemin sebebi onlara güvensizliğimden değil, karşılarında çok büyük ve acımasız bir güç olmasıydı. En modern silahlara sahiptiler. Kurşun geçirmez yelek, miğfer ve gözlük kullanıyorlardı. Karadan, havadan ve denizden saldırma imkânları vardı. Üstelik ABD başta olmak üzere İngiltere, Fransa ve Almanya gibi emperyalizmin önde gelen devletleri tarafından koşulsuz destekleniyorlardı.
Bunlar o küçücük Gazze’ye, yıllardır abluka altında zayıf düşmüş 2,5 milyonluk bir halka karşı en ağır silahlarını, uçak gemilerini, uçaklarını, nükleer başlıklı silahları, koruma sistemlerini, yetmedi asker, danışman ve stratejistlerini göndererek soykırımın önünü açtılar. Gazze’nin üzerine saldıkları İsrail vahşi, gaddar ve insanlıktan çıkmış bir gözü dönmüşlük içindeydi. Hani derler ya ‘yediği önünde yemediği ardında’ tam o tarz silah, mühimmat ve maddi yönden sınırsız imkânlara sahipti. Gazze’de değil insan tek bir canlı bırakmama girişimiydi bu. Ama eksik olan bir şey vardı. Yaptıkları işin doğruluğuna inançları yoktu. Hepsinden önemlisi yürek yoktu, cesaret yoktu.
Gazze’nin ise ne tankı ne uçağı ne topu vardı. El yapımı silahlarla savunuyorlardı vatanlarını. İlk başta yanlarında yalnızca Türkiye vardı. Ama imanları vardı, ölümü göze almışlıkları vardı. Çünkü o şartlar altında yaşamaya çalışmak ölümden de beterdi. Düşman her türlü kahpeliği yaparak Gazze’yi yakıp yıktı. Harabeye çevirdi. Uzaktan savaşıyordu. Hastaneleri, okulları, ibadethaneleri, altyapı tesislerini bile bombalayıp içindekilerin üzerine yıktılar. Suyunu elektriğini kestiler. İnsanları, kaçıp sığındıkları çadırlarda, yolda ‘güvenli’ dedikleri bölgelere giderken bombaladılar. İnsani yardımları engellediler. Tahminimce 100 binin üzerinde çoğu sivil olmak üzere Gazzeliyi öldürdüler ya da ölümüne yol açtılar. Onun birkaç katı da yaralı ve malul oldu. Bunların %70’i kadın ve çocuk.
Bu durum vicdanlarda derin yaralar açtı. Zamanla Gazze’nin yanında yer alanların sayısı arttı. Soykırımcı İsrail başta olmak üzere ABD ve diğer emperyalist saldırganların vahşi yüzleri açığa çıktı. O kadar imkâna rağmen Gazze’ye boyun eğdiremediler. İşte bu yüzden ‘ateşkes’ büyük bir zaferdir. Emperyalizme karşı kazanılan müthiş bir zafer. Zaferin kutlu olsun Gazze. Tüm mazlum halklara örnek olsun. Şehitlerinin ruhunu şad etsin.
