📝 “Z Kuşağı” adı altında dayatılan kimlik politikaları, aslında gençliğin sosyolojik potansiyelini törpüleyen bir sistem(sizlik) planı mıydı? 2023 Kuşağı’nın hikayesi, bu soruya güçlü bir cevap veriyor.
📍 İstanbul – 19 Ekim 2025 – 18.00
Z Kuşağı Değil, 2023 Kuşağı: Kim Kimin Kuşağını Yazıyor?
“Z Kuşağı” deyip durdular; dijital çağın kuşağına…
Biz ise “2023 Kuşağı” diye tarif ettik çocuklarımızı.
2023 seçimlerine 3 yıl kala FETÖ-CIA’nin “Z Kuşağı” üzerinde çok büyük bir hazırlığı vardı; ABD Başkanı Joe Biden, “Erdoğan’ı silahla deviremedik! Muhalefeti destekleyerek devirmeliyiz! Her türlü hazırlığımız tamam!” demişti ve projenin en büyük sermayesi gençlerdi.
Mesaj çok açıktı: “Diktatörü devir, tarihi sen yaz!”
Biz de 2021-2022-2023 yıllarını kapsayan “II. Kuvva-i Milliye Hareketi: 2023 Kuşağı” projesini devreye aldık. Ulusal basında da yer bulan bu hareket, gençliğin kendi hikayesini yeniden yazma çabasıydı.
İstiklalin 100’ü Sensin!
2021 yılında “İstiklalin 100’ü Sensin!” mottosuyla; İstiklal Savaşı’nın kahramanlarının hayat hikayelerini gençlerimize anlattık.
Onlarca ilde, bir yıla yayılan programlar düzenlendi.
2022’de “Cumhuriyetin 100’leri” projeksiyonuyla 1923–2023 arası her alanda marka üretmiş isimler anıldı.
Ve 2023’te “Bu 100’den Türkiye / Türkiye Yüzyılı” vizyonuyla, Türkiye’nin 80 ilinde bir seferberlik ruhu başlatıldı.
Sosyolojik Gerçeklik: 2023 Kuşağı
Üç yıl boyunca binlerce gençle buluştuk.
Ancak sonuç çarpıcıydı:
İktidarın “Z Raporu” ile gördüğü genç kuşak ile sahadaki gerçeklik arasında uçurum vardı.
23 yıldır iktidarı ayakta tutan seçmen tipolojisinin çocukları, artık o tasavvurun içinde değildi.
Yeni sosyolojinin yeni kuşağı “2023 Kuşağı”, Erdoğan sonrası dönemin de bekçisi olmayacak bir bağımsızlık sosyolojisi geliştirdi.
Bu kuşak ne “dindar nesil” ne “Atatürkçü kuşak”…
Ne iktidarın ne muhalefetin yatağında akan bir sosyoloji değil; üçüncü bir su yatağında akıyorlar.
Bağımsız, özerk ve dijital kimliğin sosyolojik karşılığı oldular.
Gençler “Bölünmüş Sosyolojiden” Bıkmış! Küreselleşme Fanı Olmuş!
1923’te toplum ikiye bölündü.
Bir yanda Batıcı–Reddi Miras anlayışı, diğer yanda devlette devamlılık fikri.
Bu iki ana cephede yer almayan, iki tarafı da reddeden bir gençlik doğdu.
Yeni kuşak, bölünmüş sosyolojinin dışında; ama bilinçli bir alternatif olarak değil, “açık alanda, dijital evrende” akıyor.
Bu da onları örgütsüz muhalefet etkisine açık hale getiriyor.
Ne iktidar ne de muhalefet bu sosyolojik kırılmayı farkında.
İktidar da muhalefet de gençlere sadece “oy deposu” olarak bakıyor.
“Gençlik medeniyeti” kavramı unutulmuş durumda.
Gençlik, artık ideolojik programlara kapalı; haz–kariyer–statü üçgeninde dijital bir varoluş peşinde.
İktidar da Muhalefet de “Prontör Tuzağında”
Prontör, liderlerin doğaçlama riskini azaltan dijital panodur ama aynı zamanda “politik tuzak”tır.
Çünkü liderin kadrajını belirler, dışarıdan müdahale imkânı bırakmaz.
CB Erdoğan’ın 23 yıldır gençlere seslenişlerinde kullandığı metinlerin %75’i aynı:
“Teori–Temenni–Telkin” üçlüsü.
Yeni kuşak bu formatlardan bıktı.
23 yıldır neden aynı metinler okunuyor? Çünkü çevre, “Her şey yolunda!” algısını diri tutmak istiyor.
Oysa gençlik “Prontör Gençliği” değil; “Dijital Gençlik”.
Onlar “Statü–Kariyer–Haz” odaklı hızlı çözümler arıyor.
Ve bulamazlarsa terk ediyorlar.
Partileri “network adresi” olarak gören, kariyer için lobicilik yapan, haz için ihale–atama–rant peşinde koşan tipler siyasetin tüm alanlarında yaygın.
Teknofest İstisna mı, Aile Müstesnası mı?
Muhalefet, “sosyal medya trolleri” ile ideolojik manipülasyon üretirken;
İktidarın elindeki somut gençlik örneği Teknofest oldu.
Ancak Teknofest’in iki kırılgan noktası var:
- Bu bir “gençlik başarı öyküsü” mü yoksa “bir gencin, yani Selçuk Bayraktar’ın öyküsü” mü?
- Neden ikinci bir Selçuk Bayraktar çıkarılamadı?
23 yıldır iktidarda olmasına rağmen, Teknofest dışında güçlü bir gençlik markası üretilemedi.
Bu, politik lobileşmenin sonucu.
Çünkü Prontör’de sadece Selçuk Bayraktar var!
Muhalefet “Gençliği Harcama” Saplantısında
CHP, tarih boyunca “kuşak tüketme” alışkanlığını sürdürdü.
Gençlerin organize ettiği her protestoda üç klasik nakarat görülür:
- Konu dışına çıkarak iktidara parmak sallama,
- Sol jargonla ideolojik propaganda,
- Atatürk ve devrimleri kendi tekeline alma.
Bu refleks, solun gençliği “araçsallaştırma” biçimidir.
Benzer şekilde, bazı AK Parti içi kariyerci çevrelerde de “nakarat dili” oluştu:
“Her şey yolunda! Aksini söyleyen fitnecidir!” tarzı içi boş gazellemeler…
CB Erdoğan bu “ahmak dost” diline zaman zaman cevabını veriyor ama sistem hâlâ aynı “prontör diliyle” yürüyor.
Sonuç: “Z Raporu”nu Kim Okuyor?
Gençlik kelimesi geçtiğinde ya övgü ya da serzeniş duyuyoruz.
Ama kimse “Z Raporu”nu okumuyor.
“Z” neyin baş harfi?
Bizim cevabımız net:
“Z”, Zafer’in Z’sidir.
2023 yılında yaş aralığı 15–25 olan gençler, “2023 Kuşağı” değil, **“Zafer Kuşağı”**dır.
Ve bu gençlik, ne sistemin ne de siyasetin uşağı değil — sistemsizliğin sosyolojik kurbanı olmaya da niyetli değil.
✍️ Yazar: Servet Hocaoğulları
📣 Analiz Vakti Görüşü:
“Gençlik artık sistemin değil, tarihin öznesidir. Politik partiler bu sosyolojik gerçeği fark etmedikçe, ‘Z Raporu’ da bir istatistikten ibaret kalacaktır.”
