Hazreti Hud Peygamber;
Hazreti Hûd ve Bugün; Unutulan Seslerin Yankısı
Zaman ilerler, teknoloji gelişir, insanlar çağ atlar ama insanlık aynı sınavlarla yüzleşmeye devam eder. Peygamber kıssaları, sadece geçmişin ibretlik öyküleri değil, her döneme seslenen yaşayan hakikatlerdir. Bu bağlamda, Hazreti Hûd’un (a.s.) kavmi olan Âd halkına yaptığı çağrı, bugün bize de yapılmış gibidir. Çünkü insan, çağ değiştirir ama kalp sınavı aynı kalır.
Âd Kavmi: Güç Zehirlenmesi ve Kibir;
Hazreti Hûd, Kur’an’da ismi geçen peygamberlerden biridir. Kavmi olan Âd halkı, zenginlikte, teknolojide, şehircilikte çağının en ileri toplumuydu. Dev yapılar inşa eder, dağlara evler oyarlardı. Ancak bu gelişmişlik, onları tevazudan uzaklaştırdı, güçle sarhoş etti. “Bizden daha güçlü kim var?” diyecek kadar kibirlendiler (Fussilet 15).
Hazreti Hûd onlara defalarca, güçlerinin Allah’tan olduğunu, yeryüzünde kibirle değil adaletle yürümeleri gerektiğini söyledi. Ama onlar;
“Sen sadece bir insansın, biz senden üstünüz.”
diyerek onu inkâr ettiler. (A’râf 66)
Modern Âd: Bugünün İnsanlığı;
Bugün insanlık, yine benzer bir eşiğin önünde:
Teknoloji var, ama tevazu yok.
Güç var, ama vicdan zayıf.
Yapılar devasa, ama ruhlar yıkık.
Zeka parlıyor, ama kalp kararıyor.
Bugünün insanı da, tıpkı Âd kavmi gibi, “Biz yaparız, biz yıkarız, biz yönetiriz.” diyerek yaratıcıyı unutuyor, insanca olmayı ihmal ediyor.
Hazreti Hûd’un mesajı bugüne şöyle tercüme edilebilir;
“Teknolojiye güvenme; kalbinin yönünü kaybedersen, o seni kurtarmaz.
Gücüne güvenme; insanlara yukarıdan bakarsan, sonunda yere düşersin.”
Rüzgârla Gelen Uyarı: Azap ve Hatırlatma;
Âd kavmi, peygamberlerini yalanladıktan sonra, onlara “rahatlatıcı bir bulut” gibi görünen, ama aslında bir azap rüzgârı olan kasırga gönderildi. O rüzgâr, yedi gece sekiz gün boyunca her şeyi yerle bir etti (Hâkka 6-7). Geriye yalnızca boş evler ve çöküşün sessizliği kaldı.
Bu rüzgâr sadece fiziki bir yıkım değil, aynı zamanda bir uyarıydı;
“İnsan, haddini aşarsa rüzgâr bile onu devirebilir.”
Bugün de dünyanın dört bir yanında esen ahlakî rüzgârlar, ekonomik çöküşler, çevresel felaketler, bize sessizce bir şey söylüyor olabilir:
“Dur, Dön, Dinle…”
Hûd’un Bugüne Çağrısı: Dönmek ve Dengelenmek;
Hazreti Hûd, kavmini sadece korkutmak için değil, davet etmek için gönderilmişti.
Bugün biz de o çağrıyı yeniden işitebiliriz:
İnsansın, tanrılık oynamayı bırak.
Geliş, büyü ama unutma;
Başkalarını ezmeden.
İnşa et ama yıkmadan.
Yüksel ama kibirle değil, şükürle.
Modern çağın Hûd’u; belki bir çocuk, belki bir sessiz bakış, belki de bir kitap satırıdır. Ve bu çağın Âd kavmi, biz olabiliriz.
Sonuç mu..? Kalbin Gücü, Yapının Gücünden Üstündür.
Biliyor muydun;
Âd kavmi, fiziksel olarak çok güçlüydü ama kalpleri zayıftı.
Biz, bu çağda kalbi güçlü, merhameti diri, vicdanı canlı insanlar olmaya mecburuz. Çünkü hiçbir bina, bir çocuğun gözyaşından daha değerli değildir.
Hiçbir teknolojik başarı, kaybolmuş bir ruhun acısını silemez.
Hazreti Hûd’un mirası bize der ki;
“Binalar yıkılır, ama karakter kalır.
Toprak savrulur, ama hakikat yerinde durur.
Ve insan, ancak kalbiyle yürürse gerçekten ilerler…”
Bize düşen;
Kahramancılık değil kahraman olmak.
Sanatçılık degil sanatkâr olmak.
Meşkle meşgul değil İnsanı seven olmak.
Hangi duygunun özü varsa o özü barındırmak. Bedende, özünde olmayan duygunun adını dahi anmamak…